روابط‌عمومی در ایران در آستانه یک چالش بنیادین ایستاده است؛ چالشی که نه از بیرون، بلکه از درون آن را تهدید می‌کند: ناتوانی در معرفی و اثبات ارزش خود. سال‌هاست که فعالان این حوزه، به‌جای تمرکز بر نمایش مؤثر دستاوردهای حرفه‌ای، گرفتار ساختارهای کهنه سازمانی، کیش شخصیت، و نادیده‌گرفتن ضرورت نشان درونی و ارزش حرفه‌ای ذاتی که در فلسفه وجودی هنر هشتم نهفته است شده‌اند.