روابط عمومی‌ها باید به «اتاق فکر ارتباطی»، «بازوی اعتمادسازی» و «شریک تصمیم‌سازی» مدیران ارتقاء یابند.

تا چندی پیش، روابط‌عمومی یک مهارت مکمل و نرم محسوب می‌شد؛ راهکاری برای تلطیف تصمیمات دشوار مدیران، نه چیزی بیشتر. اما این نگاه به پایان رسیده است.

در دوره جدید روابط عمومی با یک تناقض بنیادین مواجه است؛ تلاش برای ایجاد سرمایه اجتماعی در بستری که اعتماد نهادی به واسطه منطق مسلط "پساحقیقت" به شدت آسیب دیده است.