روابط‌عمومی؛ از تبعیدگاهِ نیروهای مازاد تا اتاقِ فرمانِ سازمان

به گزارش آژانس خبری پی آر؛ همزمان با هفته ارتباطات و روابط عمومی، الهه بیگی متخصص روابط عمومی و مسئول روابط عمومی نمایندگی انجمن روابط عمومی ایران در استان تهران، در یادداشتی صریح به واکاوی چالش‌های ساختاری این حوزه در قلب تصمیم‌گیری‌های کشور پرداخته است.

وی با نقد نگاه‌های تقلیل‌گرایانه به روابط عمومی، از لزوم بازنگری در کارکردهای استراتژیک این واحد سخن می‌گوید و «جنگ رمضان» را آزمونی برای سنجش عیار کنشگری روابط عمومی‌ها می‌داند.

در ادامه، متن کامل این یادداشت را که راهکارهایی برای گذار از مدیریت سنتی به مدیریت هوشمند و پاسخگو ارائه می‌دهد، می‌خوانید.

بیش از یک دهه حضور مستمر در اقیانوس ارتباطات و روابط عمومی، فرصتی بود تا مشق حرفه‌ای‌گری کنم.

همواره نگاهم به سکان‌داران و پیشکسوتان ارتباطات در پایتخت بود؛ آنان که ارتباطات را نه در فرم‌های نمایشی، بلکه در قالب «ارتباطات عمیق، استراتژیک و پویا» معنا می‌کردند.

با کوله‌باری از این تجربیات، امروز در جایگاه مسئول روابط عمومی نمایندگی انجمن روابط عمومی در استان تهران و با اعتماد جناب محمدرضا پارسیان، وارد فصلی جدید از فعالیت‌هایم شده‌ام.

اما صادقانه بگویم؛ آنچه امروز در متن مناسبات پایتخت می‌بینم، با آن آرمان‌شهر ارتباطاتی که در ذهن داشتم، فاصله بسیار دارد.

پیش‌تر تصور می‌کردم تزلزل در ساختار روابط عمومی‌ها، پدیده‌ای محدود به بافت‌های پیرامونی و شهرستان‌هاست. اما حضور در کانون تصمیم‌گیری کشور، پرده از حقیقتی تلخ برداشت: این سازه از پی دچار لغزش است.

وقتی شأن روابط عمومی که باید «مهر هویت» و «صدای رسای» سازمان باشد، در راهروهای مدیریتی به «تبعیدگاه نیروهای مازاد» تقلیل می‌یابد، یعنی کل پیکره‌ی سازمان در حال حرکت روی لبه‌ی تیغ بحران است. نگاهی که روابط عمومی را نه قائم‌مقام راهبردی، بلکه «تدارکاتچی اخبار» می‌بیند، بزرگترین آسیب را به بدنه مدیریت کشور می‌زند.

ایام اخیر و ماجرای جنگ رمضان، به مثابه‌ی یک تست استرس برای روابط عمومی‌های کشور عمل کرد.

در این آوردگاه، دو گروه متمایز ظهور کردند:
۱. روابط عمومی‌های کنشگر: آن‌ها که با درک موقعیت زمانی، از لاک سکوت مصلحتی خارج شدند و با روایت‌گری درست، فرمان افکار عمومی را به دست گرفتند.
۲. روابط عمومی‌های خاموش: سازمان‌هایی که به علت نبود ساختار استراتژیک، در مواجهه با طوفان روایت‌ها، غافلگیر شده و در خاموشی مطلق فرو رفتند.

پرسش کلیدی این است: چرا همه روابط عمومی‌ها در برابر این «خاموشی» مسئول‌اند؟ پاسخ ساده است؛ ارتباطات یک مسئولیت اجتماعی گریزناپذیر است.

وقتی در اوج التهاب، سکوت پیشه می‌کنیم، میدان را به بازیگران غیررسمی واگذار کرده‌ایم. هر روابط عمومی که در این ایام خاموش ماند، در تزلزل مرزهای اعتماد عمومی شریک است.

من به دعوت محمدرضا پارسیان به این انجمن آمده‌ام تا تماشاچی این تزلزل نباشم. در این مسیر، برنامه‌هایی گسسته از سنت‌های ناکارآمد و پیوندخورده با عمل‌گرایی دارم. قرار نیست در انجمن تهران، تنها به برگزاری نشست‌های تشریفاتی بسنده کنیم.

ما در نمایندگی انجمن روابط عمومی ایران در استان تهران، در پی بازتعریف جایگاه روابط عمومی در پایتخت هستیم؛ از تبعیدگاه به اتاق فکر. ما به دنبال توانمندسازی مدیرانی هستیم که صدای سازمان‌شان نه از سر اجبار، که از سر آگاهی و اقتدار به گوش جامعه می‌رسد.

این یادداشت، آغازی است برای یک مطالبه‌گری تخصصی. ما در انجمن، راهی جز «پویا شدن» نداریم. شأن روابط عمومی باید به جایگاه حقیقی‌اش بازگردد؛ جایی که مدیران، بدون امضای روابط عمومی، هیچ تصمیم سرنوشت‌سازی را به فضای عمومی مخابره نکنند.

روابط عمومی، باید صدای رسای عقلانیت باشد؛ نه سکوت حاکم بر بحران.
منتظر گام‌های عملیاتی ما در انجمن باشید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌های تخصصی روابط عمومی به کانال پی آر در «بله» بپیوندید …