چرا مدیران ارشد سازمان‌ها از فرصت‌های روابط عمومی غافل می‌مانند

به گزارش پی آر؛ تجربیات شخصی نشان می‌دهد که بسیاری از مدیران ارشد سازمان‌ها و شرکت‌ها، از روابط عمومی و توجه عمومی هراس دارند و این ترس اغلب به حدی است که به وحشت نزدیک می‌شود. آنها در مقابل درخواست مدیران روابط عمومی برای اطلاع‌رسانی مقاومت می‌کنند و از قرار گرفتن در معرض افکار عمومی می‌ترسند و جلوگیری می‌کنند.

این رفتار البته بیشتر برای حفظ و تداوم مدیریت خودشان است تا حفظ اعتبار و شهرت سازمان و شرکت. مدیران اغلب به مدیران روابط عمومی می‌گویند: “سری که درد نمی‌کند را دستمال نمی‌بندند. بگذار در یک سکوت کامل، جایگاه ما حفظ شود.” برای آنها حفظ مدیریت و جایگاه ارشد در اولویت قرار دارد، نه منافع سازمان و شرکتی که آنها مدیر آن هستند.

این ترس از روابط ‌عمومی، تنها به فعالیت‌های رسانه‌ای محدود نمی‌شود، بلکه به ابعاد گوناگون فعالیت‌های روابط عمومی در سازمان تعمیم می‌یابد. در واقع، بسیاری از مدیران ارشد، فعالیت‌های روابط عمومی را به طور کلی تعطیل می‌کنند. برای مثال، آنها نه تنها از حضور در رسانه‌ها خودداری می‌کنند، بلکه از برگزاری رویدادهای عمومی، انتشار اخبار سازمان، تعامل با ذینفعان و استفاده از سایر ابزارهای ارتباطی نیز پرهیز می‌کنند.

این رویکرد انفعالی و محافظه‌کارانه، ناشی از عوامل مختلفی است. برخی از مدیران، فاقد درک کافی از اهمیت و جایگاه روابط عمومی در موفقیت سازمان هستند. آنها روابط عمومی را به عنوان یک هزینه اضافی و غیرضروری تلقی می‌کنند و از سرمایه‌گذاری در آن خودداری می‌کنند. برخی دیگر، از مواجهه با انتقادات و چالش‌های ناشی از شفافیت و اطلاع‌رسانی هراس دارند. آنها ترجیح می‌دهند در حاشیه امن خود باقی بمانند و از هرگونه تغییری که ممکن است جایگاه آنها را به خطر بیندازد، اجتناب کنند.

علاوه بر این، ساختار سازمانی و فرهنگ حاکم بر سازمان نیز می‌تواند در این مسئله نقش داشته باشد. در برخی سازمان‌ها، تصمیم‌گیری‌ها به صورت متمرکز و از بالا به پایین انجام می‌شود و مدیران میانی و کارکنان، نقش چندانی در فرآیندها ندارند. در چنین شرایطی، روابط عمومی که به دنبال ایجاد تعامل و مشارکت با ذینفعان است، با مقاومت مدیران ارشد مواجه می‌شود.

پیامدهای این ترس از روابط عمومی، بسیار زیان‌بار است. سازمانی که از روابط عمومی فعال و پویا برخوردار نباشد، فرصت‌های بسیاری را برای رشد و توسعه از دست می‌دهد. این سازمان نمی‌تواند به طور موثر با ذینفعان خود ارتباط برقرار کند، اعتماد آنها را جلب کند و از حمایت آنها برخوردار شود. در نتیجه، سازمان در دستیابی به اهداف خود با مشکلات جدی مواجه می‌شود و در بلندمدت، اعتبار و شهرت خود را از دست می‌دهد.