از روزگاری که مردم فلات ایران، بی‌هیچ عنوان رسمی برای "مسئولیت اجتماعی" دست به ساخت قنوات و تقسیم عادلانه‌ی آب زدند، تا هنگامی که وقف، نذر و آیین‌های همکاری جمعی در فرهنگ‌های محلی گسترش یافتند، نوعی حسِ مسئولیت نسبت به جمع، همواره موتور محرک پیشرفت اجتماعی بوده است.

در منظومه حکمرانی شهری، روابط عمومی دیگر صرفاً ابزار اطلاع‌رسانی نیست؛ بلکه به یکی از مؤلفه‌های کلیدی در شکل‌دهی و نهادینه‌سازی مسئولیت اجتماعی مشارکتی بدل شده است. شهر به مثابه یک نظام پیچیده اجتماعی، نیازمند سازوکاری پویا برای ارتباطات دوسویه، مشروعیت‌سازی تصمیمات مدیریتی، و بازتولید اعتماد اجتماعی است.