چگونه روابط عمومی کمک میکند صدای حرفه‌ای خود را پیدا کنیم

به گزارش آژانس خبری پی آر؛ پیش از آنکه روابط عمومی را به‌عنوان یک حرفه بشناسم، چیزهایی را می‌دانستم که مرا به آن جذب می‌کرد: روایت‌گری، انسان‌ها و خدمت به جامعه‌ام.

وقتی در سال ۲۰۲۰ تحصیل در دانشگاه ایالتی میشیگان را آغاز کردم و از نخستین دانشجویان رشته تازه‌راه‌اندازی‌شده روابط عمومی بودم، با کنجکاوی وارد این حوزه شدم، نه با قطعیت.

مادرم به من گفت که در روابط عمومی موفق می‌شوم و اولین واکنشم این بود که «اصلاً روابط عمومی یعنی چه؟» با این حال، مثل هر دختر خوبی، به توصیه‌اش عمل کردم. حالا که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم او بذری کاشت که سال‌های حضورم در دانشگاه به من یاد داد چگونتبدیل‌شدن به آن هستیم.

برای من، این دگرگونی در دانشگاه ایالتی میشیگان، در گروه تبلیغات و روابط عمومیِ ه آن را پرورش دهم.

دانشگاه فصل متفاوتی از زندگی است؛ مرزی میان آنچه بوده‌ایم و آنچه در حال دانشکده ارتباطات، هنر و علوم شکل گرفت.

من جامعه‌ای پیدا کردم که از من انتظار رشد داشت، به من باور داشت و تصورم از ممکن‌ها را بزرگ‌تر کرد.

همان‌جا بود که فهمیدم روابط عمومی خیلی فراتر از برچسب بدبینانه‌ای است که گاهی به آن می‌زنند.

روابط عمومی در بهترین حالت خود، نوعی امانت‌داری و مسئولیت‌پذیری است؛ مراقبت از اعتماد، با صبر و نیت روشن و توجه واقعی. چون رابطه‌ها فقط وقتی رشد می‌کنند که آدم‌ها از آن‌ها مراقبت کنند.

یکی از کسانی که در مسیر رشد من نقش تعیین‌کننده داشت، دکتر چوچینگ دونگ، استاد گروه تبلیغات و روابط عمومی بود.

او به‌عنوان استاد، راهنما و مربی من، در سال دوم کارشناسی مرا به پژوهش دعوت کرد و همین دعوت، مسیر دانشگاهی‌ام را تغییر داد. در دوره کارشناسی و سپس تحصیلات تکمیلی، به‌عنوان دستیار پژوهش و دستیار آموزشی با او همکاری کردم. همان تجربه‌ها باعث شد درکم از رشته عمیق‌تر شود و به‌تدریج «صدای خودم» را به‌عنوان یک پژوهشگر پیدا کنم.

از آنجا به بعد، مسیرم پرشتاب شد. در سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۶ در نشست پژوهشی بین‌المللی روابط عمومی ارائه داشتم.

برای گسترش نگاه جهانی‌ام، مدتی را در سئولِ کره جنوبی درس خواندم. بعدتر هم‌نویسنده پژوهش‌هایی شدم که هم منتشر شدند و هم جایزه گرفتند؛ پژوهش‌هایی درباره اخلاق روابط عمومی در عصر هوش مصنوعی مولد.

حتی فرصت فراموش‌نشدنی ارائه یکی از مطالعاتمان را در بلدِ اسلوونی، در رویداد بلدکام ۲۰۲۵ به دست آوردم؛ تجربه‌ای که هنوز هم برایم کمی غیرواقعی به نظر می‌رسد.

این تجربه‌ها فقط رزومه‌ام را پُر نکردند؛ بلکه حس هدفمندی‌ام را شکل دادند.

همین اشتیاق مرا به دوره کارشناسی ارشدِ تبلیغات و روابط عمومی در مسیر پایان‌نامه رساند و تعهدم را برای پیوندزدن پژوهش با عمل حرفه‌ای محکم‌تر کرد.

اکنون به‌عنوان دانشجوی تحصیلات تکمیلی و دستیار راهبرد روابط عمومی در شرکت پایپر اند گلد، در نقطه اتصال هر دو دنیا کار می‌کنم و هر روز می‌بینم چقدر هر کدام به دیگری نیاز دارد.

پژوهش به من یاد داده است که پیشرفت معنادار، به‌ندرت با پاسخ‌های ساده شروع می‌شود.

معمولاً با فروتنی آغاز می‌شود، با گفت‌وگو جلو می‌رود و به شجاعتی نیاز دارد که در دلِ ندانستن هم حاضر بمانیم.

پایان‌نامه من بررسی می‌کند که گفت‌وگو چگونه می‌تواند به آدم‌ها کمک کند درباره هوش مصنوعی مولد، گفت‌وگوهای دشوار را با گشودگی بیشتر، مراقبت بیشتر و چارچوب اخلاقی روشن‌تری پیش ببرند.

از بسیاری جهات، این موضوع ادامه طبیعی مسیر خود من است.

من به دانشگاه ایالتی میشیگان آمدم چون ارتباط را دوست داشتم و ماندم چون این دانشکده به من نشان داد وقتی پژوهش، شجاعت و دل‌سپردگی کنار هم قرار می‌گیرند، ارتباط چه اندازه قدرتمند می‌شود.

یکی از نقل‌قول‌های محبوب من از برنه براون این است: «آسیب‌پذیر ماندن خطری است که باید بپذیریم اگر می‌خواهیم ارتباط را تجربه کنیم.»

حالا که برای فارغ‌التحصیلی در این بهار آماده می‌شوم، این درس را با خودم حمل می‌کنم.

امیدوارم به پژوهشگر و متخصصی تبدیل شوم که با گشودگی به استقبال عدم‌قطعیت می‌رود، نوآوری را با درستکاری دنبال می‌کند و از ارتباط برای نزدیک‌تر کردن آدم‌ها به یکدیگر بهره می‌گیرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌های تخصصی روابط عمومی به کانال پی آر در «بله» بپیوندید …