دوشنبه / ۱۵ تیر / ۱۴۰۵ Monday / 6 July / 2026
×
یکصد و نود و سومین شماره ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شد
با دو پرونده خواندنی درباره اینترنت و فناوری ارتباطات؛

یکصد و نود و سومین شماره ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شد

زمانِ شنیدنِ مردم؛ گذار از افراط به عقلانیت
امیرعباس تقی‌پور | مدیرمسئول ماهنامه مدیریت ارتباطات

زمانِ شنیدنِ مردم؛ گذار از افراط به عقلانیت

دکتر مجید مشعلچی فیروزآبادی | رئیس هیئت‌ مدیره شرکت فولاد آلیاژی ایران

روایت‌گری حرفه‌ای؛ حلقه مفقوده توسعه پایدار صنعت

بی‌تردید آینده توسعه صنعتی ایران تنها در گرو سرمایه‌گذاری در ماشین‌آلات، فناوری و زیرساخت‌های فیزیکی نخواهد بود؛ بلکه به همان اندازه به سرمایه‌گذاری بر اعتماد، اعتبار و سرمایه اجتماعی وابسته است.
روایت‌گری حرفه‌ای؛ حلقه مفقوده توسعه پایدار صنعت

به گزارش آژانس خبری پی آر؛ در ادبیات نوین مدیریت، توسعه پایدار دیگر صرفاً با شاخص‌های اقتصادی و ظرفیت‌های تولیدی سنجیده نمی‌شود؛ بلکه کیفیت ارتباط سازمان‌ها با جامعه، میزان اعتماد عمومی و توانایی آنها در ایجاد سرمایه اجتماعی، به یکی از مهم‌ترین مزیت‌های رقابتی تبدیل شده است.

در چنین شرایطی، روابط عمومی‌ها نقشی فراتر از اطلاع‌رسانی بر عهده دارند و به معماران اعتماد، روایت‌گران توسعه و حلقه اتصال صنعت با افکار عمومی بدل شده‌اند.

دکتر مجید مشعلچی فیروزآبادی رئیس هیئت‌ مدیره شرکت فولاد آلیاژی ایران در یادداشتی اختصاصی برای آژانس خبری روابط عمومی ایران، با نگاهی راهبردی به نقش سرمایه اجتماعی در توسعه صنعتی، از اعتماد به‌عنوان یکی از مهم‌ترین دارایی‌های نامشهود بنگاه‌های اقتصادی یاد کرده و بر ضرورت سرمایه‌گذاری هم‌زمان بر زیرساخت‌های فیزیکی و زیرساخت‌های ارتباطی و اجتماعی تأکید می‌کند.

آنچه در ادامه می‌خوانید، روایتی از پیوند میان صنعت، حکمرانی، روابط عمومی و سرمایه اجتماعی در مسیر توسعه پایدار کشور است.

 

در ادبیات توسعه، معمولاً از سرمایه مالی، سرمایه انسانی و سرمایه فیزیکی به‌عنوان ارکان اصلی رشد اقتصادی نام برده می‌شود؛ اما تجربه کشورهای توسعه‌یافته و بنگاه‌های موفق جهانی نشان می‌دهد که در کنار این مؤلفه‌ها، نوع دیگری از سرمایه وجود دارد که اگرچه در ترازنامه‌ها ثبت نمی‌شود، اما نقش آن در موفقیت سازمان‌ها و اقتصادها کمتر از سایر سرمایه‌ها نیست؛ «سرمایه اجتماعی».

سرمایه اجتماعی را می‌توان مجموعه‌ای از اعتماد، اعتبار، مشارکت، همدلی و پیوند میان سازمان و جامعه دانست؛ سرمایه‌ای نامرئی که شکل‌گیری آن سال‌ها زمان می‌برد، اما در صورت غفلت، ممکن است در زمانی کوتاه آسیب ببیند.

امروزه در جهان رقابتی و متحول کنونی، بسیاری از سازمان‌ها نه صرفاً با دارایی‌های فیزیکی خود، بلکه با میزان اعتماد و اعتباری که نزد ذی‌نفعان، مشتریان، سرمایه‌گذاران و افکار عمومی دارند شناخته می‌شوند.

در حوزه صنعت نیز این واقعیت بیش از هر زمان دیگری قابل مشاهده است. چرا برخی صنایع و بنگاه‌های اقتصادی از حمایت و اعتماد بیشتری در جامعه برخوردارند؟

چرا برخی برندهای صنعتی حتی در شرایط دشوار اقتصادی نیز همچنان مورد اقبال بازار و سرمایه‌گذاران قرار می‌گیرند؟ پاسخ این پرسش را باید در سرمایه اجتماعی جست‌وجو کرد.

توسعه صنعتی صرفاً نتیجه احداث کارخانه‌ها، خرید تجهیزات یا افزایش ظرفیت تولید نیست. توسعه صنعتی زمانی پایدار خواهد بود که میان صنعت و جامعه رابطه‌ای مبتنی بر اعتماد، شفافیت و درک متقابل شکل گرفته باشد.

جامعه باید بداند صنایع چه نقشی در خلق ارزش، اشتغال، توسعه فناوری، امنیت اقتصادی و رفاه عمومی ایفا می‌کنند و صنایع نیز باید خود را نسبت به مطالبات و دغدغه‌های جامعه مسئول بدانند.

در عصر شبکه‌های اجتماعی و گردش لحظه‌ای اطلاعات، فاصله میان واقعیت و برداشت عمومی از واقعیت می‌تواند به سرعت افزایش یابد.

در چنین شرایطی، سازمان‌هایی موفق‌تر خواهند بود که بتوانند روایت دقیق، صادقانه و مستمر از عملکرد خود ارائه دهند.

روایت‌گری حرفه‌ای، امروز بخشی جدایی‌ناپذیر از حکمرانی سازمانی و مدیریت بنگاه‌های بزرگ اقتصادی است.

صنایع بزرگ و راهبردی کشور، به‌ویژه در حوزه‌های معدن، فولاد، انرژی و زیرساخت، علاوه بر نقش اقتصادی، مسئولیتی اجتماعی نیز بر عهده دارند.

این صنایع نه‌تنها تولیدکننده کالا و خدمات، بلکه تولیدکننده امید، اعتماد و اطمینان در جامعه هستند. هر میزان که این ارتباط تقویت شود، زمینه برای جذب سرمایه‌گذاری، توسعه بازارها، ارتقای بهره‌وری و افزایش رقابت‌پذیری نیز فراهم‌تر خواهد شد.

تجربه صنعت فولاد کشور نیز مؤید همین واقعیت است. امروز صنعت فولاد ایران با وجود محدودیت‌ها و چالش‌های متعدد، به یکی از پیشران‌های اصلی اقتصاد ملی تبدیل شده است.

این موفقیت تنها حاصل سرمایه‌گذاری در تجهیزات و فناوری نبوده، بلکه مرهون شکل‌گیری شبکه‌ای از اعتماد میان تولیدکنندگان، متخصصان، سرمایه‌گذاران، سیاست‌گذاران و جامعه بوده است. هر جا این اعتماد تقویت شده، مسیر توسعه نیز هموارتر شده است.

از سوی دیگر، سرمایه‌گذاران نیز پیش از آنکه به دارایی‌های فیزیکی یک بنگاه توجه کنند، به اعتبار، شفافیت و کیفیت حکمرانی آن نگاه می‌کنند.

سرمایه به سمت محیط‌های قابل پیش‌بینی و مورد اعتماد حرکت می‌کند. از این منظر، سرمایه اجتماعی را می‌توان یکی از مهم‌ترین پیش‌نیازهای جذب سرمایه و توسعه اقتصادی دانست.

بی‌تردید آینده توسعه صنعتی ایران تنها در گرو سرمایه‌گذاری در ماشین‌آلات، فناوری و زیرساخت‌های فیزیکی نخواهد بود؛ بلکه به همان اندازه به سرمایه‌گذاری بر اعتماد، اعتبار و سرمایه اجتماعی وابسته است.

این سرمایه نامرئی، همان زیرساخت پایداری است که می‌تواند مسیر رشد، نوآوری و پیشرفت صنعتی کشور را هموار سازد و پیوندی عمیق‌تر میان صنعت، جامعه و آینده ایران ایجاد کند.

 

 

 

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌های تخصصی روابط عمومی به کانال پی آر در «بله» بپیوندید …

   
نوشته‌های مشابه
زمانِ شنیدنِ مردم؛ گذار از افراط به عقلانیت
امیرعباس تقی‌پور | مدیرمسئول ماهنامه مدیریت ارتباطات

زمانِ شنیدنِ مردم؛ گذار از افراط به عقلانیت

کارکنان؛ رسانه‌های فراموش‌شده سازمان
محمد علی یاری | مدیر ارتباطات و روابط‌ عمومی هلدینگ دکا

کارکنان؛ رسانه‌های فراموش‌شده سازمان

هیئت علمی و داوران جشنواره روابط عمومی «رِسا» مشخص شد
پس از یک دهه وقفه و به همت سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران؛

هیئت علمی و داوران جشنواره روابط عمومی «رِسا» مشخص شد

بازتعریف مأموریت روابط‌عمومی در عصر روابط‌عمومی استراتژیک
محمداحسان خرامید | معاون ارتباطات سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران

بازتعریف مأموریت روابط‌عمومی در عصر روابط‌عمومی استراتژیک

بحران خاموش در روابط عمومی ایران
احمد یحیایی ایله‌ای | مدرس علوم ارتباطات و‌ روابط عمومی

بحران خاموش در روابط عمومی ایران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *