آغاز تغییر با انتصاب یک مدیر روابط عمومی آمریکایی در واتیکان

به گزارش آژانس خبری پی آر؛  او که سابقه فعالیت در مؤسسه بکت و شبکه رسانه‌ای ای دبلیو تی ان را دارد، اکنون مسئولیت نظارت بر دفتر مطبوعاتی واتیکان، روزنامه رسمی واتیکان، رادیوی واتیکان و دیگر نهادهای رسانه‌ای این دولت مذهبی را بر عهده می‌گیرد.

این انتصاب در شرایطی انجام شده که بسیاری از خبرنگاران و کارکنان رسانه‌ای واتیکان از نبود شفافیت و دسترسی به اطلاعات انتقاد کرده‌اند.

کارشناسان معتقدند موفقیت این تغییر به میزان توانایی مدیر جدید در مقابله با فرهنگ دیرینه محرمانه‌کاری در ساختار کلیسای کاتولیک بستگی دارد.

اگر واتیکان بتواند راهبرد ارتباطی فعال‌تری اتخاذ کند و پیش از انتشار خبرها روایت رسمی خود را ارائه دهد، ممکن است فصل تازه‌ای در سیاست رسانه‌ای این نهاد مذهبی آغاز شود.

اگرچه هرگز تصور نمی‌کردم در طول عمرم شاهد انتخاب یک پاپ آمریکایی باشم، اکنون لئو چهاردهم در کاخ پاپی مستقر شده و شگفتی اولیه کم‌کم در حال فروکش کردن است.

اما اکنون باید برای یک شگفتی دیگر آماده شد. در ماه نوامبر، یک آمریکایی قرار است هدایت عملیات ارتباطات و اطلاع‌رسانی واتیکان را بر عهده بگیرد.

در واقع، ماریا مونتسرات آلوارادو در مکزیکوسیتی متولد شده است.

با این حال او اکنون شهروند ایالات متحده به شمار می‌رود و مسیر حرفه‌ای‌اش نیز عمدتاً در همان کشور شکل گرفته است؛ ابتدا در «صندوق بکت» و سپس در شبکه رسانه‌ای «ای دبلیو تی ان». در مؤسسه بکت او آموخت که چگونه می‌توان یک کارزار روابط عمومی مؤثر را برای اثرگذاری بر افکار عمومی طراحی و مدیریت کرد.

بعدها نیز به عنوان رئیس بخش خبری شبکه ای دبلیو تی ان هدایت یک سازمان رسانه‌ای بین‌المللی را بر عهده گرفت؛ سازمانی که اگر صادقانه نگاه کنیم، حتی از مجموعه رسانه‌ای که قرار است در رم مدیریت کند نیز بزرگ‌تر و تأثیرگذارتر بوده است.

البته او نخستین آمریکایی نیست که نقش مهمی در ارتباطات واتیکان ایفا می‌کند. دوست من گرگ بورک از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ به عنوان مدیر دفتر مطبوعاتی واتیکان فعالیت داشت. با این حال بورک از نبود دسترسی واقعی به اطلاعات در این سمت ناراضی بود.

او در بسیاری از بحث‌های سیاسی و تصمیم‌گیری‌های داخلی حضور نداشت و در نتیجه به ندرت فرصتی پیدا می‌کرد تا درباره نحوه ارائه یا چارچوب‌بندی اعلامیه‌های واتیکان نظر بدهد.

حتی گاهی از او انتظار می‌رفت تصمیماتی را توضیح دهد که اساساً درباره آنها اطلاعی نداشت.

جانشین او، ماتئو برونی، نیز به دلیل خودداری مکرر از اظهار نظر درباره تحولات جدید مورد انتقاد قرار گرفته است.

البته سکوت ممکن است راهی برای مدیریت بحران باشد، اما به‌هیچ‌وجه یک راهبرد ارتباطی مؤثر محسوب نمی‌شود.

با این حال جایگاه آلوارادو در ساختار سازمانی واتیکان بالاتر خواهد بود. او عملاً رئیس ماتئو برونی محسوب می‌شود.

وظایف او علاوه بر نظارت بر دفتر مطبوعاتی، شامل مدیریت و نظارت بر روزنامه رسمی واتیکان، رادیوی واتیکان، سرویس خبری واتیکان و دیگر نهادهای رسانه‌ای وابسته نیز خواهد بود.

این انتصاب نشانه‌ای روشن از تمایل پاپ لئو برای ایجاد تغییر است. پائولو روفینی که از زمان ایجاد «دیکاستری ارتباطات» توسط پاپ فرانسیس در سال ۲۰۱۸ ریاست آن را بر عهده داشت، نشانه‌هایی از تمایل خود برای ادامه فعالیت در این سمت نشان داده بود.

با این حال او در بیانیه‌ای از آلوارادو استقبال کرد و اشاره نمود که خود به سن ۷۰ سالگی، یعنی سن معمول بازنشستگی، نزدیک شده است.

در حال حاضر روحیه کاری در دفاتر ارتباطی واتیکان چندان بالا نیست. خبرنگارانی که اخبار واتیکان را پوشش می‌دهند نیز شرایط مشابهی دارند.

به همین دلیل اعلام این انتصاب این انتظار را ایجاد کرده که به کل سیستم اطلاع‌رسانی واتیکان توجه و اولویت تازه‌ای داده شود.

این تصمیم از جنبه دیگری نیز برای برخی ناظران غافلگیرکننده بود. پاپ فرانسیس به طور آشکار از انتقادهایی که از سوی شبکه ای دبلیو تی ان مطرح می‌شد ناراحت بود.

بنابراین، هرچند خود آلوارادو به داشتن دیدگاه‌های جنجالی مشهور نیست، اما انتخاب فردی از این شبکه نشان می‌دهد که لئو چهاردهم رویکردی متفاوت از فرانسیس دارد و این شبکه دیگر در تقابل با واتیکان قرار ندارد. همچنین به نظر می‌رسد افزودن یک مدیر رسانه‌ای آمریکایی به تیم نزدیک پاپ نیز اهمیت قابل توجهی دارد.

اما یک نکته بسیار مهم باقی می‌ماند. ماریا مونتسرات آلوارادو به تنهایی نمی‌تواند راهبرد ارتباطی واتیکان را وارد قرن بیست‌ویکم کند، مگر آنکه بتواند بر مقاومت‌های قدرتمند درون ساختار کلیسای رم غلبه کند.

کافی است به یاد بیاوریم زمانی که کاردینال فقید جورج پل مأمور اصلاح و شفاف‌سازی حساب‌های مالی واتیکان شد، با موجی از مخالفت‌ها روبه‌رو گردید.

احتمالاً رئیس جدید ارتباطات نیز با چالش‌هایی مشابه مواجه خواهد شد.

به دلایل مختلف، چه مثبت و چه منفی، کلیسای کاتولیک همواره گرایش شدیدی به محرمانه نگه داشتن اطلاعات داشته است.

اسقف‌ها و مدیران واتیکان معمولاً اطلاعات را بر اساس اصل «نیاز به دانستن» توزیع می‌کنند و در بسیاری از موارد این فرض وجود دارد که مؤمنان ضرورتی برای اطلاع از امور داخلی کلیسا ندارند.

در نتیجه، دفتر مطبوعاتی واتیکان و دیگر نهادهای اطلاع‌رسانی اغلب در موقعیتی تدافعی قرار می‌گیرند؛ آنها مجبورند پس از انتشار خبرها به دنبال مدیریت روایت‌ها، محدود کردن آسیب‌ها و پاسخ دادن به پرسش خبرنگارانی باشند که گمان می‌کنند هنوز بخشی از اطلاعات پنهان مانده است.

مدیران حرفه‌ای روابط عمومی ترجیح می‌دهند پیش از آنکه خبرها به شکل کنترل‌نشده منتشر شوند، خود روایت اولیه را ارائه دهند و چارچوب بحث را تعیین کنند.

اینکه آیا واتیکان می‌تواند با چنین رویکردی سازگار شود و بر عادت‌های چند قرن گذشته غلبه کند یا نه، هنوز پرسشی باز باقی مانده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌های تخصصی روابط عمومی به کانال پی آر در «بله» بپیوندید …