سال‌هاست که انگشت اتهام به سمت رسانه‌هایی نشانه می‌رود که به جای تولید محتوای حرفه‌ای، چشم به بودجه‌های تبلیغاتی و حمایتی دوخته‌اند. اما آیا همه تقصیر متوجه رسانه‌هاست؟ اگر قرار باشد منصفانه به ماجرا نگاه کنیم، باید آن‌سوی بوم را هم دید؛ جایی که بخشی از روابط عمومی‌های صنعت پتروشیمی، ناخواسته یا آگاهانه، در شکل‌گیری این چرخه معیوب نقش داشته‌اند. واقعیت این است که رسانه زرد یک‌شبه متولد نمی‌شود. زمانی که معیار تخصیص حمایت‌های مالی، کیفیت محتوا، اعتبار رسانه، میزان اثرگذاری یا استانداردهای حرفه‌ای نباشد و جای خود را به روابط غیرشفاف، سفارش‌پذیری و پرداخت‌های سلیقه‌ای بدهد، طبیعی است که هر روز یک رسانه جدید، بدون هویت حرفه‌ای و صرفاً با هدف دریافت سهمی از این منابع، سر برآورد.در چنین فضایی، تولید محتوای تخصصی دیگر مزیت رقابتی نیست؛ آنچه اهمیت پیدا می‌کند، نزدیکی به منابع مالی و توانایی جلب رضایت برخی روابط عمومی‌هاست. نتیجه این روند، رشد قارچ‌گونه رسانه‌هایی است که بیش از آنکه رسانه باشند، به ابزار دریافت بودجه تبدیل شده‌اند. بخشی از روابط عمومی‌ها نیز با پول‌پاشی‌های بی‌ضابطه، حمایت از رسانه‌های فاقد استاندارد و پرداخت‌هایی که مبنای روشنی ندارند، این تصور را ایجاد کرده‌اند که راه‌اندازی یک سایت یا کانال خبری، می‌تواند به‌تنهایی مجوز ورود به چرخه دریافت منابع مالی باشد.