یک تصمیم مدیریتی ممکن است از منظر فنی کاملاً منطقی و حتی ضروری باشد، اما همین تصمیم در افکار عمومی به‌عنوان نشانه‌ای از ضعف، تبعیض یا بی‌توجهی تعبیر شود. در چنین شرایطی مسئله دیگر خود تصمیم نیست؛ مسئله نحوه تفسیر آن توسط انسان‌هاست.

دهه آینده می‌تواند شکل‌گیری اقتصادی را رقم بزند که در آن اعتماد، مهم‌تر از همیشه خواهد بود. موفق‌ترین سازمان‌ها الزاماً سازمان‌هایی نیستند که بیشترین توجه را جلب می‌کنند؛ بلکه سازمان‌هایی هستند که بیشترین اعتماد را به دست می‌آورند.

مجلس در ۲۵ مرداد ۱۴۰۵ با کلیات «طرح مقابله با نفوذ سرویس‌های اطلاعاتی و دولت‌ها یا نهادهای بیگانه در کشور» موافقت کرد. هنوز جزییات این طرح در صحن بررسی و تصویب نشده است.

تبلیغات می‌تواند یک برند را معرفی کند، اما این تجربه و اعتماد است که آنها را به یک انتخاب ماندگار می‌ رساند.

در روزهای بحران، اولین چیزی که افزایش پیدا می‌کند حجم خبر نیست؛ عطش جامعه برای یافتن یک روایت قابل اتکاست.

در سپیده‌دمِ عصرِ دیجیتال، ابزارهای ارتباطی همواره فراتر از یک فناوری ساده، نقش «تغییردهنده بازی» را ایفا کرده‌اند. اما در زیست‌بوم ارتباطی ایران، هیچ پدیده‌ای به اندازه ظهور «تلگرام»، قواعدِ مرسومِ روابط‌عمومی و تعامل با افکار عمومی را دگرگون نکرد.

به دنبال تأکید استاندار آذربایجان شرقی بر تحول در عملکرد روابط عمومی های استان، یک فعال جوان این حوزه خواستار بازتعریف جایگاه روابط عمومی در ساختار مدیریتی سازمان ها شد.

سال‌هاست که انگشت اتهام به سمت رسانه‌هایی نشانه می‌رود که به جای تولید محتوای حرفه‌ای، چشم به بودجه‌های تبلیغاتی و حمایتی دوخته‌اند. اما آیا همه تقصیر متوجه رسانه‌هاست؟

نسلی که امروز از آن با عنوان «نسل جوان روابط عمومی» یاد می‌کنیم، دیگر صرفاً یک نیروی مستعد و آینده‌دار نیست. بخش قابل‌توجهی از این نسل، سال‌هاست در متن و میدان واقعی روابط عمومی فعالیت کرده، تجربه اندوخته، مسئولیت پذیرفته، با بحران مواجه شده، تصمیم گرفته و برای عملکرد حرفه‌ای خود هزینه داده است.

کلام، از آغاز هستی نخستین تجلی آگاهی و نبض زندگی بود و قلم، نخستین پلی که اندیشه را به جهان مادی پیوند زد. آنجا که خداوند در قرآن کریم سوگند یاد می‌کند: «ن وَالْقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ»، فراتر از اشاره به ابزار مادی قلم، بر ماهیت معناساز نوشتار تأکید دارد.