در شرایط بحرانی و به‌ویژه دوران جنگ، آنچه یک سازمان یا شرکت را فلج می‌کند، گاه نه گلوله‌ها و قطع ارتباطات، بلکه فرار منابع انسانی، افزایش اضطراب عمومی، افت بهره‌وری و حضور نداشتن کارکنان به‌دلیل ترس، شایعه یا بی‌اطمینانی است.

 بی تردید روابط‌عمومی ها با توجه به ماهیت سازمانی و رسالتی که دارند همواره باید در سریع ترین زمان ممکن بتوانند وقایع و رویدادها بویژه شرایط بحرانی و جنگی را مستندسازی کنند و با اطلاع رسانی بموقع و موثر خود، ضمن ارتقا سطح آگاهی جامعه و مدیریت افکار عمومی، از ایجاد یا تشدید حاشیه ها، دروغ پراکنی ها، کوچک نمایی ها و بزرگنمایی ها بویژه توسط برخی از رسانه های غیرهمسو جلوگیری کنند.