روابط‌عمومی‌های نمایشی؛ بحران پنهان ادارات دولتی

آژانس خبری پی آر؛ نقش روابط‌عمومی و حیطه فعالیت آن بر کسی پوشیده نیست. در دنیای پیچیده امروز که روابط‌عمومی‌ها برای اثرگذاری بر افکار عمومی و جذب مخاطب با یکدیگر رقابت می‌کنند.

برخی مسئولان روابط‌عمومی ناخواسته به معضلی برای ادارات دولتی تبدیل شده‌اند؛ افرادی که با اقدام‌های نمایشی، انتشار بی‌هدف محتوا و رفتارهای مخاطب‌گریز، بزرگ‌ترین ضربه‌ها را به بدنه سازمان وارد می‌کنند.

این روزها دوره‌های آموزشی متعدد حضوری و مجازی با موضوع اهمیت روابط‌عمومی و تکنیک‌های جدید اطلاع‌رسانی برگزار می‌شود، اما غفلت بزرگ این است که مشکل اصلی روابط‌عمومی‌ها و رسانه‌ها، «نبود مخاطب» است.

کار به جایی رسیده که اصلی‌ترین فعالیت برخی روابط‌عمومی‌ها، پررنگ‌کردن جلسات داخلی در کانال‌های سازمانی است؛ به‌گونه‌ای که اخبار فعالیت همکاران، با نقل قول از رئیس یا مدیر، دوباره به همان همکاران اطلاع‌رسانی می‌شود. درحالی‌که وظیفه واقعی روابط عمومی، بازتاب فعالیت‌های سازمان به جامعه و افکار عمومی است، نه تولید محتوای چرخه‌ای درون‌سازمانی.

بدون تردید، حتی اگر بهترین محتوا را در بزرگ‌ترین رسانه دنیا منتشر کنید، بدون مخاطب، اثرگذاری صفر خواهد بود.

با این حال برخی روابط‌عمومی‌ها از یک جلسه عادی، ده‌ها عکس منتشر می‌کنند؛ غافل از اینکه مخاطب به‌دنبال «نتیجه جلسه» است نه «عکس پروفایلی شرکت‌کنندگان». انتشار بی‌رویه محتوا تنها مخاطب را خسته و بی‌تفاوت می‌کند.

همین خستگی و بی‌تفاوتی باعث می‌شود مخاطبان از کنار اخبار مهم آن اداره نیز به‌راحتی عبور کنند، چون روابط‌عمومی آن مجموعه چنان در انتشار بی‌هدف مطالب افراط کرده که اعتماد و توجه را از بین برده است.

روابط‌عمومی یک اداره، زبان گویای آن مجموعه است و باید مصداق ضرب‌المثل «کم‌گوی و گزیده‌گوی» باشد. روابط‌عمومی لازم نیست همیشه خبر منتشر کند؛ گاهی لازم است سکوت کند و به مخاطب فرصت تفکر و قضاوت بدهد.

برخی روابط‌عمومی‌ها، خواسته یا ناخواسته، همه اخبار را به نام رئیس منتشر می‌کنند؛ رویکردی که بزرگ‌ترین خیانت به مجموعه است.

شاید این کار در کوتاه‌مدت برای برخی خوشایند باشد، اما در نهایت، رئیس را مجبور می‌کند پاسخگوی تمام کمبودها و مشکلات سازمان باشد و او را به هدف اصلی انتقادها و حمله‌ها تبدیل می‌کند.

از سوی دیگر، مدیرانی که عملکردشان تنها از زبان رئیس بازتاب می‌یابد، بی‌انگیزه و حتی منتقد او می‌شوند.

در نتیجه، روابط‌عمومی که باید پل ارتباطی رئیس و کارکنان باشد، به عاملی برای ایجاد فاصله و تفرقه تبدیل می‌شود.

در چنین شرایطی، آگاهی مدیران از کارکرد واقعی روابط‌عمومی، می‌تواند هم به موفقیت سازمان کمک کند و هم خطرات و حواشی را دور سازد.

توجه جدی به روابط‌عمومی به‌عنوان نهادی راهبردی که می‌تواند برنامه‌ریزی‌شده، سنجیده و منسجم در جهت تقویت تعامل و تفاهم عمل کند، برای هر سازمانی ضروری است.