هوش مصنوعی دیگر صرفاً یک فناوری در اختیار آزمایشگاه‌ها، شرکت‌های بزرگ یا متخصصان علوم رایانه نیست؛ به‌سرعت به بخشی از زندگی روزمره شهروندان تبدیل شده است.امروز تولید متن، تصویر، صدا، ویدئو، ترجمه، تحلیل داده و حتی تصمیم‌سازی‌های پیچیده با چند دستور ساده در دسترس میلیون‌ها کاربر قرار گرفته است. همین «دموکراتیک‌شدن دسترسی» اگرچه ظرفیت بزرگی برای آموزش، خلاقیت، توسعه کسب‌وکار و افزایش بهره‌وری ایجاد کرده، اما هم‌زمان پرسش‌های جدی درباره مسئولیت، اخلاق، حریم خصوصی، امنیت و مالکیت فکری به وجود آورده است. هوش مصنوعی در این معنا دیگر یک «ابزار صرف» نیست؛ بلکه به یک کنشگر فناورانه اثرگذار در لایه‌های مختلف اقتصاد، سیاست، فرهنگ و ارتباطات تبدیل شده است. با این تفاوت مهم که برخلاف انسان، فاقد مسئولیت اخلاقی و حقوقی مستقل است؛ بنابراین مسئله اصلی امروز فقط این نیست که هوش مصنوعی چه می‌تواند انجام دهد؛ پرسش مهم‌تر این است که چه کسی و بر اساس چه قواعدی باید تعیین کند که هوش مصنوعی چه کاری را مجاز است انجام دهد؟