قصه روابط عمومی و جایگاه آن در سازمان‌ها و وزارتخانه‌ها و دولت‌ها و کلیه مشاغل مرتبط با مردم، و حتی خود مردم، و روابط فردی هرانسان با انسان دیگر، قصه فایده گاو و شیر و ماست و کره و پنیر با همه خواص موجود درآن است.

شاید اغراق و گزافه نباشد اگر بگوئیم که کمتر پدیده اجتماعی و انسانی را می‌توان نشان کرد که از اهمیتی همچون «ارتباط» برخوردار باشد.

در نظریه‌های ارتباطات و روابط عمومی، یک روابط عمومی زمانی «زنده» تلقی می‌شود که به‌عنوان یک سیستم باز ارتباطی عمل کند؛ یعنی دائماً با محیط پیرامون خود تبادل اطلاعات، معنا و بازخورد داشته باشد.

در جهان معاصر، قدرت دیگر صرفاً در قلمرو سیاست، اقتصاد یا ابزارهای سخت تعریف نمی‌شود؛ بلکه بخش مهمی از اقتدار دولت‌ها و ثبات جوامع، در «نظام ارتباطی» آنان شکل می‌گیرد.

در سال‌هایی نه‌چندان دور، روابط عمومی در بسیاری از شرکت‌های معدنی و صنعتی، بیشتر به واحدی برای انتشار خبر، برگزاری مراسم و مدیریت تشریفات شناخته می‌شد؛ اما امروز روابط عمومی دیگر یک بخش جانبی نیست، بلکه واحدی استراتژیک و بخشی از “زیرساخت حکمرانی سازمان” به‌شمار می‌رود.

 مدیر روابط عمومی هیئت اسکواش استان تهران نوشت: هفته روابط عمومی فرصتی برای بازخوانی جایگاه نهادی است که در جهان امروز، دیگر صرفاً واحدی برای اطلاع‌رسانی نیست؛ بلکه به عنوان بازوی راهبردی مدیریت، نقشی تعیین‌کننده در تصویرسازی، اعتمادسازی و توسعه سازمانی ایفا می‌کند.

یکی از مهم‌ترین آسیب‌های بی‌توجهی مدیران ارشد به روابط عمومی، شکل‌گیری شکاف میان سازمان و مخاطبان است. هنگامی که صدای مردم، کارکنان و ذی‌نفعان از مسیر یک روابط عمومی حرفه‌ای شنیده نشود، تصمیمات مدیریتی به تدریج از واقعیت‌های جامعه فاصله می‌گیرد و سازمان دچار نوعی انزوای ارتباطی می‌شود.

تیم روابط عمومی باید کارشناس، آگاه و خبره در صنعت، نوع خدمت و فرآیندهای حاکم بر شرکت خود باشد. تمام ذینفعان را بشناسد و بتواند به جای مدیران ارشد سازمان، تولیدات و محصولات را بطور دقیق و جامع تبلیغ و تبیین کند.

وقتی شأن روابط عمومی که باید «مهر هویت» و «صدای رسای» سازمان باشد، در راهروهای مدیریتی به «تبعیدگاه نیروهای مازاد» تقلیل می‌یابد، یعنی کل پیکره‌ی سازمان در حال حرکت روی لبه‌ی تیغ بحران است.

مدتی بود که قصد داشتم به بهانه روز ملی ارتباطات و روابط عمومی مطلبی بنویسم و در آن فضای امروز روابط عمومی را موردبررسی و تحلیل قرار دهم و بر اساس مجموعه تجاربی که طی سال‌ها حاصل‌شده است دیدگاه خودم را در مورد جایگاه و نقش روابط عمومی امروز بنویسم.