در روزهای پسا‌جنگ، روابط‌عمومی بیش از هر زمان دیگری با مفهوم «بازسازی اعتماد» گره می‌خورد. اعتماد، بر خلاف تصور، چیزی نیست که با بازگشت اینترنت یا افزایش تبلیغات به‌سرعت ترمیم شود.

روابط عمومی می‌تواند به عنوان یکی از ارکان مدیریتی، نقشی کلیدی در شکل‌دهی ارتباط مؤثر میان شرکت‌های بیمه و مشتریان ایفا کند و زمینه‌ساز تقویت سرمایه اجتماعی و وفاداری مخاطبان باشد.

نقش روابط عمومی‌ها در مدیریت صحیح جریان اطلاعات بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا می‌کند، در چنین موقعیت‌هایی، نحوه اطلاع‌رسانی و تعامل سازمان‌ها با افکار عمومی می‌تواند تعیین‌کننده باشد؛ به‌گونه‌ای که یک تصمیم ارتباطی درست می‌تواند از گسترش بحران جلوگیری کند

در پی رخدادهای روز شنبه در ماهشهر و شلمچه، آنچه از منظر رسانه‌ای اهمیت ویژه دارد، نحوه‌ی روایت و مدیریت افکار عمومی است. این دو رویداد، به دلیل ارتباط با دو نقطه‌ی حساس یعنی زیرساخت صنعتی و گلوگاه مرزی، از همان ابتدا توجه افکار عمومی را به خود جلب می‌کنند و نیازمند اطلاع‌رسانی دقیق، شفاف و مسئولانه هستند.

در روزگاری که تنش‌ها، بحران‌ها و فشارهای روانی می‌توانند انسجام فرهنگی یک جامعه را تحت تأثیر قرار دهند، نقش روابط‌عمومی‌های فعال در حوزه فرهنگ و هنر اهمیت دوچندان پیدا می‌کند.

کارشناسان حوزه ارتباطات معتقدند در شرایط جنگی، بهره‌گیری از هوش مصنوعی در روابط عمومی و رسانه‌ها دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی راهبردی برای مدیریت افکار عمومی و مقابله با جنگ روایت‌هاست.

روابط عمومی در زمان جنگ، دیگر صرفاً یک ابزار اطلاع‌رسانی نیست؛ بلکه به خط مقدم «جنگ شناختی» تبدیل می‌شود. در چنین شرایطی، نبرد اصلی نه فقط در میدان‌های نظامی، بلکه در ذهن و ادراک مخاطبان شکل می‌گیرد. اینجاست که نقش روابط عمومی از انتقال پیام به مدیریت معنا و شکل‌دهی به واقعیت ادراکی تغییر می‌کند.

در شرایط بحران، آنچه بیش از خودِ واقعیت اهمیت پیدا می‌کند، «برداشت عمومی از واقعیت» است. این همان جایی است که روابط عمومی وارد میدان می‌شود. اگر سازمان‌ها و نهادها نتوانند روایت خود را به‌موقع، شفاف و قابل‌اعتماد ارائه دهند، این خلأ به‌سرعت توسط دیگران پر خواهد شد.

جایگاه روابط عمومی در ایران امروز، در وهله اول، مستلزم پذیرش این واقعیت است که این کشور پیوسته در معرض یک جنگ روایت‌های چندلایه قرار دارد؛ نبردی که برخلاف بسیاری از دولت‌ها، ماهیتی نیمه‌پایدار و دائمی به خود گرفته و نه فقط در اوج بحران‌های نظامی، بلکه به‌صورت مستمر فعال است.

ما به عنوان متخصصان ارتباطات باید از ادبیات حقوقی دقیق برای روایتگری جهانی استفاده کنیم. طبق کنوانسیون ۱۹۵۴ لاهه و پروتکل‌های الحاقی آن، حفاظت از اموال فرهنگی در زمان جنگ یک الزام بین‌المللی است.