دپارتمان ارتباطات ابتدای بحران باید به فلوی پیامکی و ایمیلی خود رجوع کرده و بخش‌های غیرضروری را متوقف کند. کمتر کسی در میانه‌ی یک جنگ تمام عیار به ۹ درصد تخفیفی که از طرف کسب‌وکاری برایش ارسال می‌شود، اهمیت می‌دهد! علاوه بر حذف بخش‌های غیرضروری اتومیشن پیامک/ایمیل بهتر این است که لحن و بیان بقیه مراحل فلو نیز متناسب با بحران بازنویسی شوند.

 بی تردید روابط‌عمومی ها با توجه به ماهیت سازمانی و رسالتی که دارند همواره باید در سریع ترین زمان ممکن بتوانند وقایع و رویدادها بویژه شرایط بحرانی و جنگی را مستندسازی کنند و با اطلاع رسانی بموقع و موثر خود، ضمن ارتقا سطح آگاهی جامعه و مدیریت افکار عمومی، از ایجاد یا تشدید حاشیه ها، دروغ پراکنی ها، کوچک نمایی ها و بزرگنمایی ها بویژه توسط برخی از رسانه های غیرهمسو جلوگیری کنند.

 در عصر ارتباطات که سرعت انتقال پیام‌ها به اندازه‌ی چشم بر هم زدنی است؛ اهمیت روابط عمومی بیش از هر زمان دیگری تجلی یافته و دیگر نمی‌توان نقش این واحد کلیدی را تنها در چارچوب تبلیغات یا اطلاع‌رسانی‌های مقطعی خلاصه کرد.

در عصر حاضر، مرزهای جنگ و صلح دیگر به میدان‌های نبرد محدود نمی‌شوند. رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های ارتباطی، به میدان‌های اصلی درگیری‌های نوین بدل شده‌اند. در این فضای پیچیده، مفهوم جنگ به حوزه‌های شناختی و روانی نیز گسترش یافته و «روایت‌سازی» به ابزاری راهبردی و تعیین‌کننده تبدیل شده است.

در دوران پسا‌جنگ، زمانی که آتش جنگ خاموش شده و صدای انفجار جای خود را به همهمه بازسازی و گاه هیاهوی شایعات داده است، مسئولیت‌های سنگینی بر دوش مدیران ارتباطات در حوزه لجستیک قرار می‌گیرد.

واقعیت این است از لحظه ای که از خواب بر می خیزیم تا لحظه ای که به رختخواب می رویم و به نوعی از ابتدای حیات تا پایان آن ما با انواع رسانه ها و محتواهای آنها روبرو هستیم، این یعنی گریزی از رسانه­ ها و پیام های آنها نیست. نکته مهم در این میان، مدیریت نحوه مواجهه با این رسانه ها و میزان تأثیرپذیری از محتواهای آنهاست.

رسانه‌های تخصصی در حوزه روابط ‌عمومی‌ نقش مهمی در ارتقای دانش، مهارت‌های حرفه‌ای و ایجاد ارتباطات میان متخصصان این حوزه دارند. با توجه به رشد فناوری‌های ارتباطی و افزایش نیاز به اطلاعات دقیق و کاربردی، نبود رسانه‌های تخصصی یک چالش اساسی به شمار می‌آید

در عصر حاضر ارتباطات صرفا” به عنوان یک ابزار مکمل در ساختارهای اداری و اجرایی عمل نمی کند ، بلکه در متن مدیریت بوده و رکن اصلی نظام تصمیم سازی و تسهیل گر در برنامه ریزی های اقتصادی و اجتماعی سازمان محسوب می‌شود.