در شرایط بحران و جنگ، روابط‌عمومی‌ها نقشی فراتر از اطلاع‌رسانی عادی دارند و به یکی از ارکان اصلی مدیریت افکار عمومی، حفظ آرامش اجتماعی و مقابله با شایعات تبدیل می‌شوند. در چنین شرایطی، آموزش تخصصی فعالان روابط‌عمومی یک ضرورت راهبردی است، نه یک انتخاب.

بحران‌های اجتماعی و سیاسی مانند جنگ، قطعی اینترنت، ناآرامی‌های اجتماعی، اعتراض های خیابانی، بحران‌های امنیتی، فجایع ملی یا محدودیت‌های گسترده ارتباطی از پیچیده‌ترین موقعیت‌هایی هستند که روابط عمومی با آن‌ها روبه‌رو می‌شود.

روابط‌عمومی در دانشگاه نهادی است که وظیفه دارد بین دانشگاه و ذی‌نفعان آن یعنی اساتید، دانشجو‌ها، کارکنان، جامعه، رسانه‌ها، صنعت و سیاست‌گذارها بتواند یک جریان ارتباطی منطقی، شفاف، دوسویه و کاملاً مبتنی بر علم و دانش را برقرار کند.

 مدیر روابط عمومی هیئت اسکواش استان تهران نوشت: هفته روابط عمومی فرصتی برای بازخوانی جایگاه نهادی است که در جهان امروز، دیگر صرفاً واحدی برای اطلاع‌رسانی نیست؛ بلکه به عنوان بازوی راهبردی مدیریت، نقشی تعیین‌کننده در تصویرسازی، اعتمادسازی و توسعه سازمانی ایفا می‌کند.

یکی از مهم‌ترین آسیب‌های بی‌توجهی مدیران ارشد به روابط عمومی، شکل‌گیری شکاف میان سازمان و مخاطبان است. هنگامی که صدای مردم، کارکنان و ذی‌نفعان از مسیر یک روابط عمومی حرفه‌ای شنیده نشود، تصمیمات مدیریتی به تدریج از واقعیت‌های جامعه فاصله می‌گیرد و سازمان دچار نوعی انزوای ارتباطی می‌شود.

وقتی شأن روابط عمومی که باید «مهر هویت» و «صدای رسای» سازمان باشد، در راهروهای مدیریتی به «تبعیدگاه نیروهای مازاد» تقلیل می‌یابد، یعنی کل پیکره‌ی سازمان در حال حرکت روی لبه‌ی تیغ بحران است.

در قلب تپنده هر سازمانی، روابط عمومی به مثابه نبض ارتباطات عمل می‌کند؛ پلی حیاتی میان درون و بیرون، و بازتاب‌دهنده هویت و استراتژی آن مجموعه. این روزها، این نبض در دستان توانمند بسیاری از زنان می‌تپد.

روابط عمومی یک حرفه، یک دانش و یک هنر راهبردی است. این رشته فراتر از هر کنش سطحی، بر بنیان‌های مستحکم علوم ارتباطات، جامعه‌شناسی، روان‌شناسی اجتماعی، مدیریت استراتژیک و حتی علم داده استوار شده است.

تیتر در بحران زودتر از هر توضیحی به چشم می‌رسد؛ جمله‌ای کوتاه که می‌تواند مسیر روایت را بسازد یا دگرگون کند.

بسیاری از سازمان‌ها دارای دفترچه‌های قطور «مدیریت بحران» هستند که در آن‌ها وظایف هر فرد و سلسله‌مراتب اطلاع‌رسانی به دقت تعیین شده است. اما واقعیتِ تجربی نشان می‌دهد که در لحظه وقوع یک بحران واقعی، بسیاری از این دستورالعمل‌ها بلااستفاده می‌مانند.