یکی از معضلات مهم روابط‌عمومی‌ها، روزمرگی و کم‌انگیزگی نیروهای اجرایی است. روابط‌عمومی نیازمند آزادی عمل و میدان خلاقیت است؛ هر قدر مدیر روابط‌ عمومی دست بازتری در تصمیم‌گیری و نوآوری داشته باشد، دانشگاه نیز پویاتر و شنواتر خواهد شد.

در عصر تحول و رقابت، روابط‌عمومی‌ها فراتر از وظایف سنتی خود عمل می‌کنند و می‌توانند محرک اصلی خلاقیت و نوآوری سازمان باشند.

در دنیای پرشتاب ارتباطات امروز، جایی که مرز میان واقعیت و بازنمایی هر روز باریک‌تر می‌شود، سواد رسانه‌ای چراغ راه سازمان‌ها و جوامع است؛ دانشی که تنها به «خواندن خبر» محدود نمی‌شود، بلکه هنر «درک، تحلیل و آفرینش آگاهانه پیام» است.

بعد از یک عمر چند هزارساله انسان بر زمین و تاریخ مدون هفت هزارساله و درهزاره سوم میلادی و ثبت علمی دویست ساله شدن دانش روابط عمومی، ارتباطات، تبلیغات، بازاریابی و در نهایت پاسخگویی به افکارعمومی و خصوصا بعد از دوران تاریخی صنعتی و فرا صنعتی در جهان که همه به فایده روابط عمومی وپاسخگویی ایمان آوردند، ما بازهم باید از جایگاه این نهاد صنفی بگوییم.

درحالی‌که در جهان امروز رسانه‌ها به‌عنوان رکن چهارم دموکراسی شناخته می‌شوند، در کشور ما متأسفانه روندی معکوس در حال شکل‌گیری است، به‌گونه‌ای که در برخی نهادها، روابط عمومی‌ها به جای تعامل سازنده با رسانه‌ها، بر فعالیت آن‌ها سایه انداخته‌اند.

در سازمان‌های پیشرو، روابط‌عمومی دیگر یک بخش فرعی نیست، بلکه نقطه اتصال همه واحدهاست. از منابع انسانی گرفته تا مارکتینگ و حتی فناوری اطلاعات؛ همه باید با یک زبان، تصویر واحدی از برند را منتقل کنند. این هماهنگی، کاری است که روابط‌عمومی واقعی انجام می‌دهد.

برای کشورهایی مانند ایران که در آستانه ورود گسترده به فناوری‌های مبتنی‌بر هوش مصنوعی هستند، آگاهی از تحولات جهانی و مشارکت در تنظیمگری بین‌المللی، نقشی کلیدی در حفظ منافع ملی، حمایت از حقوق شهروندی و جلوگیری از وابستگی فناورانه ایفا خواهد کرد.

روابط عمومیِ پیش‌بین، بر خلاف روابط عمومی واکنشی، می‌کوشد پیش از آن‌که بحران رخ دهد، نشانه‌های آن را از دل رفتارها، گفت‌وگوها و تغییرات اجتماعی دریابد. این نوع روابط عمومی نه با حادثه آغاز می‌شود و نه با آن پایان می‌گیرد؛ بلکه فرآیندی پیوسته از مشاهده، تحلیل و فهم است.