در سال‌هایی که سرعت تحولات اجتماعی، رسانه‌ای و افکار عمومی از تصمیم‌گیری‌های سازمانی پیشی گرفته، نقش روابط عمومی بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازتعریف و بازشناسی است.

روابط‌عمومی در معنای سنتی آن سال‌هاست که در پیله‌ی گزارش‌گریِ یک‌سویه محبوس مانده و به جای آنکه طبق نظریه کنش ارتباطی «یورگن هابرماس»، بسترساز تفاهم و زیست‌جهان مشترک باشد به ویترینی برای بازنمایی انتزاعی موفقیت‌ها بدل گشته است.

در شماره بیست‌ و چهارم ماهنامه راهبرد ارتباطات ویژه آذر ماه 1404 سردبیر این نشریه، در یادداشتی تحلیلی و تأمل‌ برانگیز به یکی از چالش‌های جدی و مزمن حوزه روابط‌عمومی پرداخته است.

مدیرکل روابط عمومی دفتر رئیس جمهور در مطلبی نوشت: دولت چهاردهم در شرایطی دشوار و بی‌سابقه آغاز به کار کرد؛ وضعیتی که حاصل سال‌ها انباشت بحران‌های اقتصادی، اجتماعی، محیط‌زیستی و فشارهای بین‌المللی است.

تحولات شتابان فناوری در یک دهه اخیر، ساختار رسانه‌ها را دگرگون کرده و جهانی را پدید آورده است که در آن تلویزیون دیگر یک وسیله پخش نیست؛ بلکه زیست‌بومی چندمنظوره است.

جشنواره جهانی فیلم فجر با عبور از فراز و نشیب‌های بسیار به پایان رسید. بد یا خوب، در تقویم سینمایی ایران، با همه "دستاوردها و چالش‌ها"، ماندگار شد و شیراز به عنوان میزبان این رویداد در شرایط سخت اقتصادی کشور، همکاری خوبی را به نمایش گذاشت.

کمپین «به شکوه پاسارگاد» تنها یک حرکت تبلیغاتی نیست؛ تلاشی است برای بازخوانی بخشی از هویت فرهنگی ما و ترجمه آن به زبان برند.

بحران، یک فرصت بی بدیل برای روابط عمومی است تا ضمن بهره برداری حداکثری از شرایط به سود اطلاع رسانی و معرفی سازمان، بتواند اهداف و ماموریت های روابط عمومی را به بهترین شکل ممکن محقق کند.

از روزگاری که مردم فلات ایران، بی‌هیچ عنوان رسمی برای "مسئولیت اجتماعی" دست به ساخت قنوات و تقسیم عادلانه‌ی آب زدند، تا هنگامی که وقف، نذر و آیین‌های همکاری جمعی در فرهنگ‌های محلی گسترش یافتند، نوعی حسِ مسئولیت نسبت به جمع، همواره موتور محرک پیشرفت اجتماعی بوده است.

روز هفتم آذرماه، به‌عنوان «روز نوآوری و فناوری ایران‌ساخت»، فرصتی مهم برای تأکید بر جایگاه راهبردی فناوری بومی در پیشرفت صنعتی کشور فراهم می‌آورد.