پرسش واقعی این است که کدام فعالان روابط عمومی از هوش مصنوعی برای ارتقای نقش حرفه‌ای خود استفاده می‌کنند و کدام‌یک میدان را به نسل جدیدی واگذار خواهند کرد که زندگی و حرفه‌شان با این ابزارها شکل گرفته است؟

هفته روابط‌عمومی امسال نیز به پایان رسید؛ فرصتی برای مرور عملکردها، بازخوانی تجربه‌ها و شنیدن نقدهایی که هر ساله درباره جایگاه و کارکرد روابط‌عمومی‌ها مطرح می‌شود.

در دنیای معاصر، هویت و جایگاه سازمان‌ها بیش از آنکه صرفا بر مبنای زیرساخت‌های فیزیکی، تجهیزات یا حتی نوع خدمات ارائه‌شده تعریف شود، به ادراک و تصویری وابسته است که در ذهن مخاطبان و ذی‌نفعان شکل می‌گیرد.

قصه روابط عمومی و جایگاه آن در سازمان‌ها و وزارتخانه‌ها و دولت‌ها و کلیه مشاغل مرتبط با مردم، و حتی خود مردم، و روابط فردی هرانسان با انسان دیگر، قصه فایده گاو و شیر و ماست و کره و پنیر با همه خواص موجود درآن است.

شاید اغراق و گزافه نباشد اگر بگوئیم که کمتر پدیده اجتماعی و انسانی را می‌توان نشان کرد که از اهمیتی همچون «ارتباط» برخوردار باشد.

در نظریه‌های ارتباطات و روابط عمومی، یک روابط عمومی زمانی «زنده» تلقی می‌شود که به‌عنوان یک سیستم باز ارتباطی عمل کند؛ یعنی دائماً با محیط پیرامون خود تبادل اطلاعات، معنا و بازخورد داشته باشد.

در جهان معاصر، قدرت دیگر صرفاً در قلمرو سیاست، اقتصاد یا ابزارهای سخت تعریف نمی‌شود؛ بلکه بخش مهمی از اقتدار دولت‌ها و ثبات جوامع، در «نظام ارتباطی» آنان شکل می‌گیرد.

در سال‌هایی نه‌چندان دور، روابط عمومی در بسیاری از شرکت‌های معدنی و صنعتی، بیشتر به واحدی برای انتشار خبر، برگزاری مراسم و مدیریت تشریفات شناخته می‌شد؛ اما امروز روابط عمومی دیگر یک بخش جانبی نیست، بلکه واحدی استراتژیک و بخشی از “زیرساخت حکمرانی سازمان” به‌شمار می‌رود.

 مدیر روابط عمومی هیئت اسکواش استان تهران نوشت: هفته روابط عمومی فرصتی برای بازخوانی جایگاه نهادی است که در جهان امروز، دیگر صرفاً واحدی برای اطلاع‌رسانی نیست؛ بلکه به عنوان بازوی راهبردی مدیریت، نقشی تعیین‌کننده در تصویرسازی، اعتمادسازی و توسعه سازمانی ایفا می‌کند.

یکی از مهم‌ترین آسیب‌های بی‌توجهی مدیران ارشد به روابط عمومی، شکل‌گیری شکاف میان سازمان و مخاطبان است. هنگامی که صدای مردم، کارکنان و ذی‌نفعان از مسیر یک روابط عمومی حرفه‌ای شنیده نشود، تصمیمات مدیریتی به تدریج از واقعیت‌های جامعه فاصله می‌گیرد و سازمان دچار نوعی انزوای ارتباطی می‌شود.